تبلیغات
گمگشته ی وصال - مطالب محمدمهدی

فسوس دل

نویسنده :محمدمهدی
تاریخ:جمعه 3 اسفند 1386-12:02 ب.ظ

فراموشم مکن یا رب اگر چه پر ز نسیانم

فراموشم مکن خالق که گردی در کف بادم

 

فراموشم مکن گر چه فراموشی ز من باشد

سیـاه اندرونـم را سپیدیـش طـلب بـاشم

 

خداونـدا خداونـدا پـلیـدیم بـرون بـاشد

ولی از لطف ستاری،به چشم خلق نهان باشم

 

تو می دانی که من هرگز به صد توبه نِیَم راضی

اگر توبه شکستم من به امـید تـو بـنشستم

 

ضعیف و خسته و تـنها،گـنه آلود و غمناکم

زدم خنجر به روح خود،دوایش را ز تو خواهم

 

خودم بر خود بدی کردم،خودم آتش طلب کردم

خودم توبه شکن بودم،خودم خواهان غم بودم

 

خودم نفس سیـاهم را عزیز جان و دل کردم

ولی تنها تو می دانی که من بر خود ستم کردم

 

همین حالا،همین پائین نشسته بر در درگاه

دعا گویان ز دل گویم ببخشایم،ببخشایم

 

رسد روزی که می دانم به آتش غوطه ور باشم

رسد روزی که می دانم میـانه شعله ور باشم

 

ولی آن دم که جانم را بسوزانی بسی گویم

درون دود و آتش هم به امید تو بنشستم



نوع مطلب : شعر و دیوانه 

لحظه

نویسنده :محمدمهدی
تاریخ:دوشنبه 15 بهمن 1386-10:02 ق.ظ

و هنگامی که درختان لخت و عور می شوند ،

         و نه تنها برگ

               بلکه دانه برفی روی آنان نمی ماند

                                    تازه آغاز جوانه زدن است ...



نوع مطلب : رها  

بیراهه

نویسنده :محمدمهدی
تاریخ:شنبه 6 بهمن 1386-11:01 ق.ظ

باز مثل هر روز از پیاده روی همیشگی عبور می کردم . هوای برفی زمستان اینک راه را سفید پوش کرده است .

همانطور که در خود مشغول جدال بودم نگاهم را بر زمین دوختم . ناگاه نقش جا پای عابران ، تمام قاب چشمانم را در بر گرفت . رهگذران هر کدام شاید بدون آنکه بخواهند ، نقشی را در پیاده رو با عبور خود گذاشته بودند و دیگر تنها از عبورشان جای پایی بود که اینک محوتر می شد .

به ذهنم چقدر جالب می آمد ؛ آدمها بدون آنکه حتی لحظه ای با دانه های برف - که دیگر وجود خود را تغییر یافتۀ روزگاران می دیدند - همراه شوند ، نقشی را در پیاده رو گذاشته و با گذر خود مسیری از مسیر های انبوه طی شده را پیموده بودند ....

با خود اندیشیدم که چقدر افکارم را درگیر این راهی که همیشه از روی آن می گذشتم کرده ام ...

کم کم به انتهای مسیر رسیدم و باید از امتدادی که اینک نه برای من همان راه همیشگی ، بلکه انبوه خاطرات مسافرانی که هر یک با تفکر و احساسی از رویش گذشته بودند خداحافظی می کردم .

یک لحظه ایستادم و به پشت سر نگاهی کردم . لبخندی تلخ ، حجم صورتم را به تاراج برد ...

در میان جای پاها جای پایی بود که اینک در حال محو شدن می بود ...



نوع مطلب : شکسته 

اشکی برای خود

نویسنده :محمدمهدی
تاریخ:یکشنبه 23 دی 1386-08:01 ق.ظ

باز هم این منم تنها ،

ایستاده در جلوی آئینۀ خویشتن ؛

کوه بر دوش

    ناله بر لب

       و چه اندوهی ...

چهره در مقابل سجاده

    و روی از خدای تافته ام

                                        آه ...

 

        باز این منم ،

                         ایستاده در مقابل روزهای رفته از دست ،

                         و چه غفلتی ...

اندوه و گریه تمام ذهن پر آشوبم را منتظر است

                                      تا با شکستن بغضی از بی خدایی

                                      تمام چهره ام را در بر گیرد .

 

  ای وای خدای من ؛

               چه دورم از تو .

               دیگر ذهن پر شده از فراموشی تو .

  چه بغضی ...

       و چه آهی ...

            و چه اشکی ...

 

گویی باران می بارد

     در آسمان بی ابر روزگارم ،

          و من بر زیر رگبار چشمها نشسته ام ؛

           اما

                خدایم را به کجای این سیلابهای جاری می توانم یافت ؟

 

اشک می آید ،

قطره هایش به روی صورت ،

گویا هر یک مسیر خود را می داند ولی

                     باز هم در بی خبری نهایتشان

                     خود را در تاریکی درونم گم می کنم ...



نوع مطلب : شکسته 

تشنه در باران

نویسنده :محمدمهدی
تاریخ:سه شنبه 20 آذر 1386-12:12 ب.ظ

چرا باران نمی بارد

چرا ابری ز آسمان

به بارش در نمی گیرد

 

چرا باران نمی بارد

چرا این نم به روی دشت خوشحالی نمی ماند

چرا این ابر می آید

ولی باران نمی بارد ؟

 

نگاه من به بالا است

هوای ابر

به رنگ چشم خواب آلود نیمه شبهای تنهائیست

ولیکن آهسته آهسته

فراز من سپرد بر پست

که در نا کجا آباد

به روی دیگری ریزد ...

 

تن سردم ندارد یاد

ز حس دستی آتش زا

فرا گیرد گلویم را

بهم پیچد نفسها را

 

الا ای آنکه بالایی

تو که دیدی همه احوال پریشان خاطری ام را

تو که دیدی منم تنها

 

تو که دیدی پای سست ناچیزم

به قصد راه پر پیچت

فرو ماندست در راه

تو که دیدی ضعیفم من

تو که دیدی اسیرم من

چرا اینک ز چشم بیمار فرسوده

نمی گیری تمام روح غمناکم

 

چنانم من ، میان آب و آتش

نگاه خود به روی ماه

تن و جانم سبک چون دود می پیچد

بر اوج کاه ...

نفس دیگر نمی آید

گمانم عمر

به پایان برده این تنها

گمان قلب

فراموشش شده گرما

گمانم دل ...

بگفتم دل :

چرا باران نمی بارد

چرا ابری نمی گرید ؟



نوع مطلب : شعر و دیوانه 



  • تعداد صفحات :10
  • ...  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • 8  
  • 9  
  • 10  


Admin Logo
themebox Logo